Caritas w Polsce

1. Lectio – Wy dajcie im jeść (Mt 14,13-19)

(13) Gdy Jezus to usłyszał, oddalił się stamtąd w łodzi na miejsce pustynne, osobno. Lecz tłumy zwiedziały się o tym i z miast poszły za Nim pieszo. (14) Gdy wysiadł, ujrzał wielki tłum. Zlitował się nad nimi i uzdrowił ich chorych. (15) A gdy nastał wieczór, przystąpili do Niego uczniowie i rzekli: Miejsce to jest puste i pora już spóźniona. Każ więc rozejść się tłumom: niech idą do wsi i zakupią sobie żywności! (16) Lecz Jezus im odpowiedział: Nie potrzebują odchodzić; wy dajcie im jeść! (17) Odpowiedzieli Mu: Nie mamy tu nic prócz pięciu chlebów i dwóch ryb. (18) On rzekł: Przynieście Mi je tutaj! (19) Kazał tłumom usiąść na trawie, następnie wziąwszy pięć chlebów i dwie ryby, spojrzał w niebo, odmówił błogosławieństwo i połamawszy chleby dał je uczniom, uczniowie zaś tłumom.

2. Meditatio – rozważanie słowa Bożego

Wydarzenie, które relacjonuje Mateusz, ma miejsce na pustkowiu. Gdy Jezus dowiedział się, że Jan Chrzciciel został stracony, usuwa się na miejsce pustynne. Ewangelista dodaje „osobno”. Jezus często tak czynił, oddalał się od tłumów, i całe noce spędzał na modlitwie do Ojca. Jego „oddalanie się” i trwanie w samotności nie było ucieczką od problemów, od ludzi i ich spraw, formą poszukiwania „świętego spokoju”. Nie było także wypoczynkiem, chwilą „złapania oddechu”. Było „ładowaniem akumulatorów”, przygotowaniem do dokonywania niezwykłych czynów i znaków.
Pustkowie – pustynia, to miejsce ogołocenia, które weryfikuje ludzkie potrzeby. Nie ma tutaj wielu zbędnych rzeczy. Pustynia uczy pokory. Na niej liczą się sprawy najprostsze: pokarm, woda, coś, co pozwala schronić się przed skwarem.
Pustynia jest też aluzją do pustyni, przez jaką wędrował naród Wybrany przez czterdzieści lat z Egiptu do Ziemi Obiecanej. Na pustyni Bóg ukształtował swój lud. Objawił Mu swą wolę. Na pustyni karmił go manną i przepiórkami i poił wodą ze skały. Pustynia była świadkiem wielkich czynów Boga. Czynów Jego miłości i troski. Oporu i powolnego rozumienia Bożych tajemnic. Na pustyni relacja Bóg – naród była relacją bezpośrednią. Lud nie mógł się schronić przed Bogiem. Nic nie było w stanie Go mu przesłonić. Tutaj Bóg mówił do serca swego ludu.
Chrystus kochał samotność, chociaż z trudem znajdował chwili samotności. Był już znanym nauczycielem i prorokiem, a ludzie wiązali z Nim wiele nadziei, mieli wobec Niego swe oczekiwania. „Tłumy poszły za Nim pieszo”. Ewangelista pisze, a nie jest to tylko informacja „techniczna”, że tłumy ludzi opuszczały miasta i szły na pustkowie, szukając Jezusa. Miasto – to miejsce bezpieczne, wygodne, znajome. Miejsce, gdzie wszystko jest blisko, niejako w zasięgu ręki. Okazuje się, że miasto, zbudowane przez człowieka, ułatwiające mu życie, chroniące je swoimi murami przed nieprzyjaciółmi, nie jest w stanie zaspokoić wszystkich pragnień ludzkiego serca. Tłumy szukają Jezusa, jakby intuicyjnie czując, że On może im dać coś więcej, aniżeli mogą otrzymać od innych lub samych siebie.
Mateusz pozwala nam wniknąć w wewnętrzny świat ducha Jezusa. Pisze, że widząc tłumy, Jezus „zlitował się nad nimi”. Serce Jezusa lituje się na widok ludzkiej biedy, słabości, grzechu, choroby, niedostatków fizycznych, uciemiężenia. Chrystus nie umie, nie chce pozostać obojętny, zdystansowany wobec losu swoich słuchaczy. Jest Mesjaszem. Powiedział o sobie w synagodze w Nazarecie, cytując proroka: „Duch Pański spoczywa na Mnie, ponieważ Mnie namaścił i posłał Mnie, abym ubogim niósł dobrą nowinę, więźniom głosił wolność, a niewidomym przejrzenie; abym uciśnionych odsyłał wolnymi, abym obwoływał rok łaski od Pana” (Łk 4,18-19). Jezus uzdrawia. Leczy to znaczy zwraca im życie. Chorobie i kalectwu najczęściej towarzyszyła nędza materialna. Uzdrawiając chorych – Jezus przywracał ich normalnemu życiu. Umożliwiał poprawę nie tylko samopoczucia, ale i statusu materialnego. Dawał drugą szansę.
Chorych było tak wielu, że uzdrawiał przez cały dzień. Wieczorem uczniowie, zaniepokojeni o tłumy i siebie, prosili Jezusa, aby rozwiązał to zgromadzenie. Podali konkretny powód: wszyscy są głodni. Trzeba pomyśleć o posiłku. Znaleźli, jak im się wydawało najsensowniejsze rozwiązanie: niech idą do wsi i niech każdy coś sobie kupi. Jednak ta propozycja nie znalazła uznania w oczach Chrystusa. Wiedział, że jest mniej realna, niż sobie wyobrażali. Wieczorem trudno o chleb, zwłaszcza dla tak wielkiej grupy osób. Jezus znalazł inne rozwiązanie. Nie potrzebują odchodzić. „Wy dajcie im jeść!”. Jezus przesunął akcent. Oni chcieli, aby tłumy się rozeszły, On chce, by apostołowie zaangażowali się w niesienie pomocy głodnym. Oni mieli radę – On ich powoływał do czynu.
Apostołowie nie widzieli sposobu nakarmienia całej rzeszy. To, czym dysponowali, wydawało się im niewystarczające nawet dla nich. Pięć chlebów i dwie ryby to stanowczo za mało na tak duże zgromadzenie wygłodniałych mężczyzn i kobiet.
Jezus jednak nie lekceważy tego „niewiele”, co mają do dyspozycji. Nie trzeba mieć wielkich możliwości, by zatroszczyć się o bliźniego i nie odsyłać go do nikąd. Z pewnością Jezus preferuje „ubogie środki działania”. Wykorzystuje to, co jest, nie oczekuje, że będzie tego więcej. Mając mało, rozdaje to co posiada, a dla wszystkich wystarcza.
Ewangelista opowiadając o cudzie rozmnożenia chleba i ryb posługuje się językiem liturgicznym, który kojarzy się z Eucharystią: wziął chleb, odmówił błogosławieństwo, połamał go i dał uczniom, a ci zgłodniałym słuchaczom Jezusa. Jezus daje chleb, a zarazem siebie. Zaprasza na ucztę, która nie stanowi jedynie nasycenia pustych żołądków. Ten cud rozumiany w kontekście Ostatniej Wieczerzy mówi, że dzielenie się chlebem, to dzielenie się życiem. Nowym życiem w Chrystusie.

3. Oratio Ps 145,1-2.8-19

Chcę Cię wywyższać, Boże mój, Królu,
i błogosławić imię Twe na zawsze i na wieki.
Każdego dnia będę Cię błogosławił
i na wieki wysławiał Twe imię.
Pan jest łagodny i miłosierny,
nieskory do gniewu i bardzo łaskawy.
Pan jest dobry dla wszystkich
i Jego miłosierdzie ogarnia wszystkie Jego dzieła.
Niechaj Cię wielbią, Panie, wszystkie dzieła Twoje
i święci Twoi niech Cię błogosławią!
Niech mówią o chwale Twojego królestwa
i niech głoszą Twoją potęgę,
aby oznajmić synom ludzkim Twoją potęgę
i wspaniałość chwały Twego królestwa.
Królestwo Twoje królestwem wszystkich wieków,
Twoje panowanie trwa przez wszystkie pokolenia.
Pan jest wierny we wszystkich swych słowach
i we wszystkich swoich dziełach święty.
Pan podtrzymuje wszystkich, którzy padają,
i podnosi wszystkich zgnębionych.
Oczy wszystkich oczekują Ciebie,
Ty zaś dajesz im pokarm we właściwym czasie.
Ty otwierasz swą rękę i wszystko, co żyje, nasycasz do woli.
Pan jest sprawiedliwy na wszystkich swych drogach
i łaskawy we wszystkich swoich dziełach.
Pan jest blisko wszystkich, którzy Go wzywają,
wszystkich wzywających Go szczerze.
Spełnia wolę tych, którzy się Go boją,
usłyszy ich wołanie i przyjdzie im z pomocą.

5. Actio

Nie trzeba wiele, aby uczynić wiele dobra. Zaufajmy Bogu i pozwólmy Mu działać.